✅ حسین آتش‌پرور داستان‌نویس، مدرس داستان و داور جایزه ادبی مهرگان: کسی که به هر شکل سانسور می کند، با خودکار قرمز به کلمات شلیک می کند و کارش اعدام کلمات است.

✍ گفتگوی آوانگاردها با حسین آتش پرور:

🔷 امروز با وجود اینترنت جغرافیای مجازی جهان یک‌پارچه‌ای داریم که  در آن مرز نمی‌تواند جایی داشته باشد. آن‌وقت مسخره است که در این زمان عده‌ای در اداره‌ای بنشینند و کتاب‌ها را ورقه‌به‌ورق سم‌پاشی کنند.

🔶 تا جایی که بخاطر دارم در وجود هر یک از ما به عنوان کسی که سانسور می‌شویم و چه کسی که سانسور می‌کند، بسته به شرایط با شدت و ضعف با ما به‌دنیا  می‌آید و زندگی می‌کند. کودکی در خانواده می‌بینیم که بدن ما تابو است. در مدرسه و نهایت اجتماع بدون تشویش نمی‌توانیم حرف بزنیم. نظر خود را بیان کنیم و یا پرسشگری داشته باشیم چرا که همیشه با دیوار بلند سانسور روبروی می شویم. و در نهایت راحت نمی توانیم بگوییم که دوستت دارم. چرا که بسیاری از چیزها برای ما به‌صورت تابو به ارث می رسد: مذهب، حکومت، عشق، پدر و مادر و بزرگان، سرزمین، زبان، مسایل اروتیک و..

🔷 دروغ‌گویی‌ها، پنهان‌کاری، طنز، استعاره و… همه برای پوشانیدن و روتوش واقعیت‌ها خلق شده و زاییدۀ سانسوراند.

🔶 در تمام طول تاریخ ادبیات تنها عبید زاکانی و چند تن دیگر را می بینیم که از تابوها عبور کردند. این مسخره است که در گذشته برای اجرای یک نمایش شب به شب می‌باید از تأمینات اجازه می‌گرفتی، درحالی‌که بسیاری از کشورها و سرزمین‌های پیشرفته همچنان که سانسور را مثل اعدام لغو کرده‌اند، اما ما هنوز سانسور کتاب داریم و برای تیراژ صدنسخه‌ای در هشتاد و پنج میلیون نفر احتیاج به مجوز داریم!

🔷 سانسور می‌گوید مثل من باش. این‌که من می‌گویم درست است و تو حق انتقاد نداری. سانسور کشنده خلاقیت و تفکر است. سانسور فردیت انسان را می‌کشد و انسانیت را ویران می‌کند.

🔶 سانسور انواع گوناگونی دارد که بارزترین و تیزترین و برنده‌ترین آن  نوک پیکان حکومتی است. کسانی که سانسور می‌کنند گر چه ممکن است تحصیلات عالی داشته باشند اما اغلب در محیط‌های  اجتماعی کوچکِ کمتر توسعه‌ یافته تربیت شده و تعصبات و حساسیت‌های بیشتری دارند.

🔷 یکی دیگر از مخرب‌ترین سانسورها سانسورهای شبه روشنفکری است. آثاری را که نمی‌پسندند یا از نویسندۀ آن دلخور باشند و یا  در سلیقۀ آن‌ها نباشد نادیده می‌گیرند وآن اثر را با خاک یکسان می‌کنند. که تمام این‌ها به توسعه‌نیافتگی فرهنگی ما باز می‌گردد و به مقررات و قوانینی که به‌دست بشر بوجود آمده.

🔶 نویسنده‌ای که می‌خواهد  از سانسور بگریزد و هزینه‌ای پرداخت نکند به تاریخ روی می‌آورد و یا به فانتزی‌نویسی و تمثیل می‌پردازد.

🔷 به نظر من هر نویسنده باید کار خودش را بکند، همچنان که می‌بینم این کار را نویسندگان جوان شجاعانه انجام می‌دهند و تابوشکنی می‌کنند. #ادامه 👇

https://avangardha.com//